هم‌چنين آمده بود كه على عليه السلام آن‌چه پيامبر در نشئهء آخرت بر فاطمهء زهرا عليها السلام القا و املا مىفرمود مىنوشت و اين نظير شأن و مقام امير مؤمنان است كه هرچه پيامبر مىشنيد او هم مىشنيد ( وحى ) و هرچه پيامبر مىديد او هم مىديد . در اين‌باره روايات عديده‌اى نقل شده است يكى از آنها اين روايت است كه پيامبر اسلام فرمود « تو ( اى على ) مىشنوى آنچه من مىشنوم و مىبينى آن‌چه من مىبينم فقط ( فرق بين من و تو اين است كه ) تو نبى نيستى » در آخر خطبهء قاصعهء نهج البلاغه كه همان مفاد حديث منزلت است « تو نسبت به من همانند هارون نسبت به موسى هستى » زيرا هرآنچه حضرت موسى مىديد و مىشنيد هارون هم مىديد و مىشنيد . مفاد آيات كريمه بر اين اشتراك در مقام دلالت دارد بنابراين آن‌چه بر فاطمهء زهرا نازل مىشد امير مؤمنان مىشنيد مانند آياتى كه دلالت مىكند بر نزول وحى از جانب خداوند بر حضرت مريم با اين‌كه مريم نبى نبود و لكن حجت الهى بود پس نزول كلام قدسى خداوند بر آن حضرت مقام حجيت الهى او را روشن مىسازد . به همين جهت است كه در اختيار داشتن مصحف فاطمى يكى از دلايل امامت ائمهء اطهار است . از ابى بصير نقل شده كه گفت : شنيدم امام صادق مىفرمود : « ابو جعفر ( امام باقر ) وفات نكرد مگر اينكه مصحف فاطمه را قبض نمود » . « 1 » پس مصحف فاطمى يكى از منابع علمى و دليل امامت حقهء ائمه

--> ( 1 ) . همان ، ص 158 .